• Facebook
  • Twitter
  • Google+

Een jaar geleden vond ik mezelf op een plek waar ik me niet thuis voelde. Van nacht op dag, heel vreemd was dat. Niet perse vanwege de fysieke plek waar ik woonde, een fijne bovenwoning in Amsterdam Zuid. Het was meer de invulling van mijn leven. Ik werd wakker met een onbestemd gevoel wat met de dag groter werd.

Steeds meer weerstand voelde ik, om mijn huis tijdens de ochtenddauw te ruilen voor het Uitvaartcentrum waar ik werkte. Ook voelde ik in eens een sterke weerstand naar het Amsterdamse uitgaansleven, waar ik een lange tijd juist zo van genoten had. Van de één op de andere dag voelde ik me een vreemdeling in mijn eigen leven, alsof het niet langer van mij was.

Het vervelende gevoel ontstond vanuit het besef dat het leven wat ik leidde, voornamelijk gevormd was door toevalligheden. En dat uitte zich pas na een kwart eeuw (!) de dag na mijn 25ste verjaardag. Mijn baan in de uitvaartbranche bijvoorbeeld – waar ik weliswaar als persoon zo veel van heb geleerd – was ontstaan vanuit een weekend baantje naast mijn studies. Het was bijzonder werk en het verdiende goed, maar het was niet mijn roeping.

Één belangrijke les die ik heb leerde van het werken in die sector: de onontkoombare dag van sterven zal hels zijn als je spijt hebt van de dingen die je niet gedaan hebt. Als je leeft alsof het leven je overkomt, in plaats van dat je het zelf creëert. Ik geloof er namelijk heilig in, dat je het moment van sterven op de één of andere manier bewust mee maakt. Al dan niet in een ander soort bewustzijn dan dat wij ons nu kunnen voorstellen.

Dat harde -, maar mooie inzicht heeft er voor gezorgd dat ik de relaties om mij heen koester. Ook heeft het er voor gezorgd dat ik kost wat kost, niet wil eindigen in een kist zonder er álles aan gedaan te hebben, om mijn dromen waar te maken. Wonen in een warm klimaat dicht bij de oceaan, en daar te zingen en schrijven. En hopelijk mensen te bereiken met hetgeen wat ik creëer.

Maar ondertussen leefde ik mijn leven compleet anders. Tijdens die periode van besef – mei 2016 – was mijn creativiteit op een vriespunt beland.

Daarom besloot ik een maand weg te gaan, om serieus na te denken over de stappen die ik zou kunnen zetten om een leven te gaan leiden wat meer van mij zou voelen. Toen zag ik een leven als creatief onderneemster nog niet eens als mogelijk, maar ik moest wel uit de ketens van mijn Amsterdamse leven komen om een andere koers te bepalen. Bali werd mijn bestemming.

Aangekomen, heeft het welgeteld twee dagen geduurd voordat er zich een sterk gevoel ontwikkelde. Het leek alsof alle vezels in mijn lijf me iets duidelijk wilden maken, zo apart! Ik kwam hier om een beroep te doen op mijn ratio, maar mijn gevoel nam het compleet over. Gelukkig was het me vanaf het begin   duidelijk: ik moest terugkomen om hier te wonen.

Wat ik precies op Bali zou gaan doen, wist ik nog niet. Maar mijn intuïtie die mij vertelde dat ik terug moest komen, gaf me tegelijkertijd ook het vertrouwen dat het goed zou komen wanneer ik me hier zou gaan vestigen. Bovendien voelde ik weer inspiratie om te schrijven. Het deed zich op tijdens de ritjes langs de Sawa’s. En de muziek begon ook weer een centrale rol te spelen in mijn hoofd. De drang om naar mooie melodie lijnen te luisteren. De drang om mooie melodie lijnen te zíngen. En daarna, de drang om mijn teksten te combineren met die melodie lijnen.

Twee weken na aankomst boekte ik een enkeltje voor 31 december. 2017 zou ik mijn nieuwe leven starten op Bali. En daar zit ik nu, mijn verhaal in een notendop (niet mijn sterkste kwaliteit) te schrijven.

Als ik een jaar terug zou kunnen gaan in de tijd, zou ik tegen mezelf willen zeggen:

‘Het komt goed, lieve Loek. Je gaat de komende maanden dapper genoeg zijn om de stappen te nemen naar jouw droomleven. Je gaat sterk en flexibel genoeg zijn, om alle tegenslagen, angsten én uitdagingen te trotseren. Je gaat door die sterke tegenstroming zwemmen, maar komt daarna in rustiger water. In een fijne, energieke, zonnige, creatieve flow. Daarbij ontmoet je precies de juiste mensen die jou verder helpen, óf je een belangrijke levensles meegeven.

Soms op de harde manier, en soms op een fijne, constructieve manier zoals met Nicoline, je coach. Per toeval – ook al zul je snel genoeg niet meer in toeval geloven – is ze op je pad gekomen. Jij hebt het heel ver gebracht in je eentje, maar op een bepaald punt ga je haar hulp nodig hebben. Ze gaat je helpen als zangeres en schrijfster. Want dat ben jij, ook al zul je jezelf die titels op dit moment niet toekennen. Met het is jouw levenswerk, ook daar zul je achter komen tijdens je avontuur. Samen maken jullie jouw doelen concreet, en zal ze je helpen om die doelen te realiseren.

De doelen – die ooit verre dromen waren – kún jij realiseren, al kun je dat nu nog moeilijk geloven.

Dus glimlach, heb vertrouwen en geduld, want de dromen die je ooit durfde te dromen gaan langzaam uitkomen. Je gaat op die plek wonen en daar ga je de nummers en verhalen schrijven die je altijd al had willen schrijven.

Echt, het komt goed, lieve Loek.’

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.